In ons werk zijn er van die bijzondere dagen. Dagen waarop je even stilstaat bij wat groei echt betekent. Vandaag was zo’n dag. We vierden een 'behandelpensioen'.
Na vijf jaar namen we afscheid van een cliënt. Het was een lang en intensief behandeltraject. Stap voor stap werkte zij aan zichzelf en haar trauma’s.

Daarnaast schreef ze een prachtige brief. Ze las hem vol trots aan ons voor.

Met haar toestemming delen we een stukje:

“Terugkijkend op mijn behandeltraject zie ik mijn groei. Het gemaakte schilderij bij beeldend was de uitbeelding van de persoon die ik toen was. Door me niet te uiten, op te sluiten, altijd bestraft te voelen, kreeg ik regelmatig wegrakingen.

Vandaag de dag heb ik nauwelijks nog last van wegrakingen, omdat ik me meer kan uiten, maar in alle eerlijkheid mis ik soms de persoon die ik was en moet ik wennen aan wie ik nu ben. Ik vind het moeilijk dat ik nu met momenten geïrriteerd kan reageren, dat had de persoon die ik vroeger was nooit gedaan.

Ik ben jullie dankbaar.

Dankzij jullie heb ik eindelijk mijn rugzak kunnen uitpakken en kunnen werken aan mijn trauma’s. Ook overhandig ik jullie graag mijn bijdrage die jullie kunnen inzetten in de therapie voor anderen. Zo blijft er altijd een stukje van mijn creativiteit bij STEVIG.”

Waarom we dit werk doen

Wat ons raakte? Dat ze haar rugzak niet alleen heeft uitgepakt, maar ook iets achterlaat voor anderen. Haar creativiteit, haar verhaal en haar groei blijven bij ons.

Dit zijn de momenten waarop je voelt waarom we dit werk doen.

- Conny, Jet en Saskia