Een kennismaking, geen intake!

Elles is GZ-psycholoog en gedragsdeskundige. Op de Nijmeegse polikliniek van STEVIG werkt ze als regiebehandelaar én geeft ze individuele therapie. Een baan bomvol afwisseling – waarin ze zich gedragen voelt door een sterk team.

Op het moment dat cliënten voor de eerste keer de spreekkamer van Elles binnenlopen, zijn ze thuis al bezocht door een sociaal psychiatrische verpleegkundige. “De klachten en problemen zijn dan in grote lijnen al in beeld; ik vraag daar vervolgens op door. Die kennismaking – we noemen het bewust geen intake – draait voor mij vooral om ‘voelen’ en luisteren. Want cliënten willen (en moeten) zich gehoord en gezien voelen, en dus alle ruimte krijgen voor hun verhaal.”

Dat eerste gesprek is altijd een beetje spannend; Elles weet uit ervaring dat emoties soms (onverwacht) hoog kunnen oplopen. “Ooit had ik een cliënt die een koffiekopje naar me gooide toen ik vroeg waar ik hem bij kon helpen. Het kopje was leeg en miste zijn doel, maar je realiseert je dan eens te meer hoe zenuwen kunnen uitpakken bij iemand die worstelt met emotie-regulatieproblemen.”

De eerste kennismaking is echter vooral ‘leuk spannend’, vervolgt Elles: “Gaat het me lukken om echt contact te maken met de persoon tegenover mij? Hoe hangen de klachten samen met iemands levensgeschiedenis, kenmerken en persoonlijkheid? Zit iemand uit vrije wil bij mij aan tafel of vooral omdat anderen dat nodig vinden? Groeit het contact in de loop van het gesprek?”

Vervolgens overlegt Elles met het team, dat gebeurt vaste prik op dinsdag: “Kunnen we deze cliënt een traject aanbieden?” Het merendeel van de mensen die zich aanmelden krijgt een ‘ja’ te horen. Elles stippelt dan met het team een behandelroute uit. Uiteindelijk is zij degene die de knoop doorhakt, maar, zegt ze: “Ik realiseer me altijd dat er verschillende wegen naar Rome zijn. Als de gekozen route niet goed uitpakt, bespreken we dit samen en switchen we naar een andere aanpak.”

Als regiebehandelaar zet Elles de lijnen uit en coacht ze het team. Maar ze begeleidt cliënten ook rechtstreeks, als behandelaar. “Vaak gaat het daarbij om traumabehandeling, in verschillende vormen. Want iedere cliënt brengt een ander leven mijn spreekkamer in; de therapie moet daarop aansluiten.”

Zit de behandeling erop, dan blikt Elles daar altijd met haar cliënten op terug: wat hebben ze met hun harde werken bereikt? “Wij hebben dan als team al het vertrouwen dat ze het zonder onze hulp kunnen redden, maar zelf denken ze daar nogal eens anders over. Tot ik ze herinner aan hoe ze binnenkwamen. Oh ja, zeggen ze dan: ‘Ik zou nu heel anders reageren, ik ben inderdaad gegroeid!’”

Op haar kamerdeur had ze een A4’tje gehangen: SOS bij ECD. Wie binnenstapte, zag een spiegel met instructies: kijk jezelf aan, adem diep in en uit en loop dan door naar de thermometer. Afhankelijk van de temperatuur die je vermoedde, kon je kiezen voor een kopje thee, een tennisspel of een boksbal. Die ‘knipoog’ van collega-tot-collega tekent de kracht van ons als team. Wij staan er voor elkaar, zoals we er staan voor onze cliënten.”