''Wat uit gezamenlijke chemie ontstaat, moet je koesteren''

Marjet van Baggum is directeur van Expertisecentrum De Borg. Aan dat centrum is ook STEVIG verbonden, naast Fivoor, Ipse de Bruggen en Trajectum. Marjet coördineert en faciliteert de vier instellingen: een veel omvattende taak, die haar juist daarom zoveel werkplezier geeft.

Maar daar hangt een prijskaartje aan, dat niet zomaar wordt betaald. En gaat gepaard met hindernissen, die niet zomaar zijn op te lossen. In Marjets agenda staan dan ook vooral zaken die ze achter de schermen regelt en ondersteunt: “Beslissingen worden vaak ‘hoog over’ genomen. Als dat niet goed gebeurt, hebben professionals en cliënten daar last van.”

Dat gaat bijvoorbeeld over belangrijke randvoorwaarden als bekostiging. “De cliënten binnen onze instellingen zitten op de grens van de sectoren verstandelijke gehandicaptenzorg, geestelijke gezondheidszorg en forensische zorg. Dat betekent dat behandeling en verblijf worden betaald uit verschillende potjes. Die complexiteit komt de cliënten niet ten goede, dat moet echt anders. Daarvoor ga ik om tafel met de Nederlandse Zorgautoriteit, bepakt en bezakt met de informatie die ik van de controller van De Borg meekrijg. Welke boodschap ga ik brengen?”

Verder maakt Marjet zich hard voor passende(re) invulling van wetten. “De Wet zorg en dwang houdt bijvoorbeeld te weinig rekening met de cliënten van STEVIG. In de wet staat dat er huisregels moeten zijn. Huisregels die voornamelijk gaan over prettig samenleven; samen eten, niet roken, netjes met elkaar omgaan.
Maar de cliënten binnen STEVIG hebben een delict begaan en kunnen bijvoorbeeld te horen krijgen van de rechter dat ze niet naar buiten mogen of geen internet mogen gebruiken. Dat zijn dwangmaatregelen, die niet te maken hebben met prettig samenleven en dus ook niet te vangen zijn in huisregels die voor andere doelgroepen prima werken. Daarom geef ik het ministerie van VWS, en soms ook van Justitie, samen met de eerste geneeskundigen van de vier Borg-instellingen een inkijkje in onze realiteit, om te laten zien: We moeten iets met die wet.”

Maar als Marjet diep in haar hart kijkt, heeft ze als directeur van De Borg twee prioriteiten: “Hoe houden we genoeg en voldoende geschoold personeel en hoe zorgen we voor een goede plek als cliënten vertrekken uit de instellingen? Want wat er binnen De Borg gebeurt, is fantastisch. Ik hoor van onze psychologen, ervaringsdeskundigen en al die andere medewerkers wat ze allemaal doen en hoe hard ze zich maken voor onze cliënten. Dat moet behouden blijven en verder worden uitgebouwd met ons wetenschappelijk onderzoek. We mogen niet laten gebeuren dat dit na ontslag verloren gaat omdat cliënten geen passende woonplek hebben om aan hun herstel verder te werken. Dat zijn mijn belangrijkste prioriteiten, want je moet koesteren wat uit gezamenlijke chemie is ontstaan!”