Niet te slap, niet te sterk

2 jul. 2026 om 08:50

Roos werkt bij STEVIG en neemt je mee in wat ze ziet, meemaakt en zich afvraagt. Soms ontroerend, soms confronterend, soms met een glimlach. Verhalen uit de praktijk die laten zien dat achter gedrag altijd een mens schuilgaat.

Het is een zaterdagmiddag. Ergens in januari. Tijd om de kasten weer eens op te ruimen.

En zoals dat meestal gaat, verlies ik mijzelf in alles wat ik tegenkom. Spullen die ik in de loop der jaren heb verzameld. Bewaard omdat ze, om de één of andere reden, herinneringen dragen.

Tussen foto’s van jaren geleden, briefjes van mijn dochters toen ze nog kleine meisjes waren en spreuken die ik verzameld heb, kom ik een kaartje tegen.

Een kaartje van zo’n zeventien, achttien jaar geleden.

Het is van een cliënt die ik een aantal jaar begeleid heb. Op het kaartje schrijft hij dat hij inmiddels begeleid zelfstandig woont. Ik krijg er ook een routebeschrijving bij: ‘Het is als je bij de dieren rijdt er recht tegenaan. In één van de nieuwe huizen.’

Hij schrijft ook dat hij nu zelf een koffiezetapparaat heeft. En: "Ik zou het leuk vinden als je op bezoek komt. Neem iets lekkers mee. Dan zorg ik voor de koffie. Ik heb Douwe Egberts koffie. Niet te slap, niet te sterk."

Ik kan een grote glimlach niet onderdrukken. Hij en ik. Hij, ik en mijn collega’s. Wíj hebben samen veel meegemaakt. En nee, dat was zeker niet altijd leuk. En dat is best zacht uitgedrukt.

Maar mijn collega’s en ik hadden ook oog voor waar hij vandaan kwam. Hoe hij was opgegroeid. Wat hij had meegemaakt. En nee, dat vergoelijkte zijn gedrag niet.

Het hielp ons wel om te zien wie hij óók was. De man die je recht uit zijn hart een kaartje stuurde. En je uitnodigde op de koffie. Douwe Egberts koffie. Niet te slap. En niet te sterk.

Deze column maakt deel uit van de serie ‘Roos schrijft’.